The poem

 

Ruben van Gogh introduces Mark Boog Feb 2, 2013

The poem that the Letters of Utrecht spell out on the street is also published on this site (Dutch version, see Nederlands), up to the most recently hewn letter.

The parts not yet published in the street will remain secret. The poem will be extended by a different poet whenever required. It is never completed.

List of Letters, sponsors, dates and position.

The following is a rough translation of the poem:

Ruben van Gogh (Letters 1-124):
Je zult ergens moeten beginnen om het verleden een plaats te geven, het heden doet er steeds minder toe. Hoe verder je bent, hoe beter. Ga maar door nu,
You have to begin somewhere to give the past its place, the present matters ever less. The further you are, the better. Continue now,

Ingmar Heytze (Letters 125-240):
laat je sporen na. Vergeet de flits waarin je mag bestaan, de wereld is je stratenplan. Was er een tijd dat je een ander was: die ging voorbij.
leave your footprints. Forget the flash, in which you may exist, the world is your map. If there was a time when you where another: it went by.

Chrétien Breukers (Letters 241-374):
Je bent die ander al. Je bent, zoals je weet, van dit verhaal de spil. Dit is de eeuwigheid. Die duurt. Die heeft de tijd. Ga daarom op in je verhaal en zwelg. Vertel.
You are the other already. You are, as you know, the center of this story. This is eternity. It lasts. It has the time. Become one with your story and revel. Tell.

Alexis de Roode (Letters 375-532):
Vertel ons wie je bent met elke stap. In ons verhaal verdwijnen wij vanzelf, en enkel jij blijft over op den duur. Jij en deze letters, die uit steen gehouwen zijn. Zoals de letters op ons graf.
Tell us who you are with every step. In our story we vanish inevitably, only you remain in the long run. You and these letters hewn from stone. As the letters on our grave.

Ellen Deckwitz (Letters 533-682):
De barsten in de Dom. Naar de hemel opgestoken als een wijsvinger, om de schuldigen aan te duiden en meer tijd te eisen. Zodat we weer rechtop kunnen gaan, als mensen langs de gracht.
The cracks in the cathedral’s tower. Raised to heaven as an index finger, to identify the guilty and demand more time. So that we can walk straight again as humans along the canal.

Mark Boog (Letters 683-?)
Die naar hun voeten staren. …
Those staring at their feet. Look upwards! See Utrecht’s churches…

(roughly translated up to Letter 733. Please send suggestions for improvements to this translation via the contact form.)